https://photos.app.goo.gl/9uyMwSsZZUMSYGjn9

Λογότυπα αιμοδοτικών συλλόγων

Βίντεο

Πρωτότυπη μουσική

Podcast

Κείμενα/ Ποιήματα

32ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης

Μοιράσου Την Ζωή

Η εθελοντική αιμοδοσία είναι ίσως η πιο ανιδιοτελής πράξη αλληλεγγύης. Είναι μια πράξη αγάπης που δεν κοστίζει τίποτα, αλλά μπορεί να χαρίσει τα πάντα. Δίνοντας αίμα δεν προσφέρεις απλώς ένα πολύτιμο αγαθό· προσφέρεις ελπίδα, χρόνο, δύναμη και, πάνω απ’ όλα, ζωή.

Οι περισσότεροι από εμάς αναγνωρίζουμε τη σημασία της αιμοδοσίας. Κι όμως, στην πράξη, η συντριπτική πλειοψηφία αμελεί να γίνει εθελοντής αιμοδότης. Ίσως αυτό να οφείλεται στην έλλειψη ενημέρωσης ή ευαισθητοποίησης γύρω από το ζήτημα. Όποιος κι αν είναι ο λόγος, είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει. Η ζωή του συνανθρώπου μας δεν είναι ξένη προς εμάς· μας αφορά όλους. Και ο πιο απλός, άμεσος και ουσιαστικός τρόπος να βοηθήσουμε είναι η εθελοντική αιμοδοσία.

Καθημερινά, στα νοσοκομεία της χώρας υπάρχει σοβαρή έλλειψη αίματος, γεγονός που οδηγεί αναγκαστικά σε εισαγωγές από τον Ελβετικό Ερυθρό Σταυρό. Αυτή η πραγματικότητα θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές – και αποτελεί μια ευθύνη που βαραίνει συλλογικά όλους μας.

Η αιμοδοσία, όμως, δεν είναι ούτε δύσκολη ούτε επικίνδυνη. Αν είσαι υγιής, ηλικίας από 18 έως 65 ετών, αν ακολουθείς έναν ασφαλή τρόπο ζωής και έχεις τη θέληση να προσφέρεις, μπορείς κι εσύ να γίνεις αιμοδότης. Η διαδικασία είναι απλή: για περίπου δέκα λεπτά ξεκουράζεσαι σε μια ειδική καρέκλα και προσφέρεις 450 ml αίματος – ποσότητα που μπορεί να σώσει έως και τρεις ζωές. Και μετά από μόλις τρεις μήνες, μπορείς να ξαναδώσεις. Σκέψου το: δέκα λεπτά από τον χρόνο σου μπορούν να σημαίνουν μια ολόκληρη ζωή για κάποιον άλλον.

Γι’ αυτό και οφείλουμε όλοι να αντιμετωπίσουμε την αιμοδοσία με τη σοβαρότητα που της αξίζει και να αγωνιστούμε για την αλλαγή. Δώσε αίμα. Δώσε σε έναν πατέρα, σε μια μητέρα, σε ένα παιδί, σε έναν φίλο ή σε έναν άγνωστο την ευκαιρία να συνεχίσει να ζει.

Δώσε αίμα. Μοιράσου τη ζωή.

Απόλλωνας Αναστασιάδης

32ο ΓΕΛ θεσσαλονίκης

«Αιμοδοσία!»

Η εθελοντική αιμοδοσία αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες πράξεις ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Είναι η διαδικασία μέσα από την οποία κάθε άνθρωπος μπορεί να προσφέρει λίγη από τη δύναμή του και να απλώσει ένα χέρι βοηθείας σε όσους βρίσκονται σε πραγματική ανάγκη. Πρόκειται για έναν τρόπο προσφοράς χωρίς κανένα κόστος, που μας φέρνει πιο κοντά στους συνανθρώπους μας και μας θυμίζει την αξία της ανθρώπινης ζωής. Δωρίζοντας λιγότερο από μισό λίτρο αίμα, ο καθένας μας μπορεί να χαρίσει ζωή, ελπίδα και δύναμη σε έως και τρεις διαφορετικούς συμπολίτες μας.

Σκοπός της εθελοντικής αιμοδοσίας δεν είναι μόνο η άμεση βοήθεια σε ανθρώπους που έχουν υποστεί σοβαρό τραυματισμό, αλλά και η διασφάλιση επαρκών ποσοτήτων αίματος για την πραγματοποίηση χειρουργικών επεμβάσεων και θεραπειών σε ασθενείς που το έχουν ανάγκη. Παράλληλα, μέσω της τακτικής εθελοντικής προσφοράς αίματος από τους πολίτες, στηρίζονται άτομα με χρόνιες παθήσεις, όπως η μεσογειακή αναιμία, τα οποία χρειάζονται συχνές μεταγγίσεις για να παραμείνουν εν ζωή.

Μην διστάζεις! Δώρισε κι εσύ λίγο από το αίμα σου. Η διαδικασία είναι ανώδυνη και απολύτως ασφαλής, καθώς πραγματοποιείται σε αποστειρωμένο περιβάλλον, με εργαλεία μιας χρήσης, και διαρκεί μόνο λίγα λεπτά. Θυμήσου: μόλις 10 λεπτά από τον χρόνο σου μπορούν να χαρίσουν σε κάποιον άλλον μια ζωή γεμάτη ελπίδα, δύναμη και μέλλον.

Τα οφέλη της αιμοδοσίας, όμως, δεν σταματούν εκεί. Μετά τη λήψη αίματος, ο ανθρώπινος οργανισμός ενεργοποιείται ώστε να αναπληρώσει το χαμένο αίμα, μπαίνοντας σε μια φυσική διαδικασία ανανέωσης και παραγωγής νέων αιμοσφαιρίων, γεγονός που συμβάλλει στην εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού. Μέσα από αυτή την ανιδιοτελή πράξη, οι εθελοντές δεν προσφέρουν απλώς αίμα· ενστερνίζονται την αξία της κοινωνικής αλληλεγγύης και της φιλανθρωπίας. Γίνονται μέλη μιας μεγάλης ομάδας, της ομάδας των ενεργών εθελοντών αιμοδοτών, που αγωνίζονται καθημερινά για το κοινό καλό.

Μην το σκέφτεσαι άλλο. Ένα παιδί, ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, μια γυναίκα που μόλις γέννησε ή ακόμη και κάποιο πρόσωπο από το κοντινό σου περιβάλλον ίσως αυτή τη στιγμή να χρειάζεται τη βοήθειά σου.

Δυστυχώς, η ανθρωπότητα δεν έχει καταφέρει να υποκαταστήσει το αίμα. Δεν μπορεί να παραχθεί τεχνητά ούτε να αντικατασταθεί από κάποιο άλλο μέσο. Η ανάγκη για αίμα είναι διαρκής και αδιάκοπη. Γι’ αυτό και η εθελοντική αιμοδοσία παραμένει αναντικατάστατη και απολύτως απαραίτητη.

Ας κάνουμε αυτή τη χρονιά ξεχωριστή, συνεισφέροντας όλοι στα κοντινότερα κέντρα αιμοδοσίας της γειτονιάς μας. Ας πραγματοποιήσουμε μια πράξη αγάπης και ανιδιοτέλειας. Γιατί, τελικά, μια πράξη αγάπης δεν κοστίζει τίποτα — παρά μόνο λίγα λεπτά από τον χρόνο μας και μερικές σταγόνες αίμα.

                                                              Φιντίας Πανουσάκης Βελλίκης

32ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης

«Αιμοδοσία: μια απλή πράξη που χαρίζει ζωή»

Ο εθελοντισμός αποτελεί μία από τις πιο ουσιαστικές μορφές κοινωνικής προσφοράς, καθώς στηρίζεται στην ανιδιοτελή διάθεση του ανθρώπου να σταθεί δίπλα στον συνάνθρωπό του. Ιδιαίτερα στον τομέα της υγείας, ο εθελοντισμός αποκτά ζωτική σημασία, αφού συνδέεται άμεσα με τη διαφύλαξη και τη συνέχιση της ανθρώπινης ζωής. Μία από τις πιο χαρακτηριστικές, αλλά και πιο αναγκαίες, μορφές εθελοντισμού υγείας είναι η εθελοντική αιμοδοσία.

Η αιμοδοσία αποτελεί μια πράξη απλή, ανώδυνη και απολύτως ασφαλή, η οποία, ωστόσο, μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια. Χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά —ασθενείς με χρόνιες ή σοβαρές παθήσεις, άτομα που έχουν υποστεί ατυχήματα, καθώς και όσοι χρειάζονται χειρουργικές επεμβάσεις— εξαρτώνται άμεσα από τη διαθεσιμότητα αίματος. Παρ’ όλα αυτά, η επάρκεια αίματος δεν είναι αυτονόητη, καθώς βασίζεται αποκλειστικά στην εθελοντική προσφορά των πολιτών και στη συνέπεια των αιμοδοτών.

Ο εθελοντής αιμοδότης δεν προσφέρει μόνο αίμα· προσφέρει ελπίδα, χρόνο και ζωή. Μέσα από αυτή την πράξη καλλιεργούνται θεμελιώδεις αξίες, όπως η αλληλεγγύη, η κοινωνική ευθύνη και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο. Ιδιαίτερα για τους νέους, η επαφή με την αιμοδοσία αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προσωπικής και κοινωνικής ωρίμανσης, καθώς τους βοηθά να συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να συμβάλουν ενεργά στη βελτίωση της κοινωνίας.

Παράλληλα, η αιμοδοσία λειτουργεί και παιδαγωγικά. Προάγει την έννοια της συλλογικότητας και συμβάλλει στην καταπολέμηση της αδιαφορίας και του ατομισμού που συχνά χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη κοινωνία. Όταν ένας νέος άνθρωπος επιλέγει να γίνει αιμοδότης, μαθαίνει να σκέφτεται πέρα από τον εαυτό του και να αντιλαμβάνεται τη σημασία της προσφοράς χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος.

Συνεπώς, ο εθελοντισμός υγείας και ειδικότερα η αιμοδοσία αποτελούν πράξεις υψηλού ανθρωπισμού και κοινωνικής ευθύνης. Η ενίσχυση της εθελοντικής αιμοδοσίας, ιδίως από τη νέα γενιά, είναι απαραίτητη για τη δημιουργία μιας κοινωνίας αλληλέγγυας, ευαισθητοποιημένης και ουσιαστικά ανθρώπινης. Η προσφορά αίματος είναι, τελικά, ένα πολύτιμο δώρο ζωής που αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει στήριγμα και ελπίδα για τον συνάνθρωπό του.

Κυριακή Τσαβδάρη

32ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης

«ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ»

Περπατούσαμε αργά, χωρίς βιασύνη. Εκείνη μισό βήμα μπροστά μου· εγώ προσπαθούσα να ταιριάξω το βήμα μου στο δικό της, όπως τότε που ήμασταν μικρά κορίτσια. Είχαμε τα ακουστικά μοιρασμένα: το ένα στο δικό μου αυτί, το άλλο στο δικό της. Έπαιζε εκείνο το τραγούδι. Το δικό μας τραγούδι. Εκείνο που είχαμε ακούσει πρώτη φορά κρυφά μέσα στην τάξη, με το κινητό χωμένο κάτω από το θρανίο και την ένταση χαμηλωμένη, πνίγοντας τα γέλια μας για να μη μας ακούσει ο καθηγητής.

Το είχαμε κάνει ύμνο. Κάθε φορά που το έβαζε μία από τις δύο, η άλλη γελούσε και μαζί επιστρέφαμε σε εκείνη τη μέρα.

Το τραγουδούσαμε και τώρα. Φάλτσα, γελώντας. Κάναμε χειρονομίες, σαν να ήμασταν ήδη στη συναυλία. Γιατί μετά τις εξετάσεις —έτσι λέγαμε— θα φεύγαμε. Σε άλλη χώρα. Για να το ακούσουμε ζωντανά. Το είχαμε τάξει στον εαυτό μας σαν ανταμοιβή για όλα.

«Φαντάσου να είμαστε εκεί μπροστά!» μου είπε.

«Εγώ θα λιποθυμήσω», της απάντησα.

«Κι εγώ… αλλά από χαρά!»

Γελούσαμε.

Σταμάτησα για να δέσω το κορδόνι μου. Μια καθημερινή πράξη. Τίποτα τόσο σημαντικό ώστε να της φωνάξω να σταματήσει.

Σκύβω και πιάνω τα κορδόνια στα δάχτυλά μου, που κινούνται μηχανικά.
Ένα δευτερόλεπτο.
Δύο.
Τρία.

Και μέσα σε αυτά τα τρία δευτερόλεπτα, ο κόσμος μου γκρεμίστηκε.

Άκουσα πρώτα τα φρένα — ένα τσιριχτό που κάρφωσε τα αυτιά μου. Μετά έναν ήχο που δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο. Έναν ήχο που δεν έπρεπε να υπάρχει. Και όταν σήκωσα το βλέμμα μου, δεν ήταν πια μπροστά μου.

Για μια στιγμή δεν κατάλαβα. Το μυαλό μου αρνήθηκε να δεχτεί αυτό που είχαν δει τα μάτια μου. Γύρισα το κεφάλι μου αργά, σχεδόν μηχανικά. Και τότε την είδα στο δρόμο. Ακίνητη. Παράταιρη. Δεν ανήκε εκεί.

Ούρλιαξα το όνομά της. Δεν θυμάμαι πώς ακούστηκε η φωνή μου. Έτρεξα κοντά της, έπεσα στα γόνατα. Τα χέρια μου έτρεμαν καθώς άγγιζα το πρόσωπό της, προσπαθώντας να την ξυπνήσω, να την κρατήσω εδώ.

«Μη φύγεις. Σε παρακαλώ. Μη φύγεις.»

Το ασθενοφόρο δεν κατάλαβα πότε ήρθε. Εμφανίστηκε σαν σκιά. Στη διαδρομή δεν έβγαλα λέξη. Κρατούσα το χέρι της και προσευχόμουν χωρίς λόγια.

Στο νοσοκομείο όλα έγιναν θολά. Φώτα. Φωνές. Ρόδες στο πάτωμα. Πόρτες που άνοιγαν και έκλειναν.

Την πήραν μακριά μου και τότε ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου τι σημαίνει απόλυτη αδυναμία.

Ένας γιατρός στάθηκε μπροστά μου.

«Την ομάδα αίματός της. Τώρα!»

Η γλώσσα μου κόλλησε, μα κατάφερα να το πω.

«Αρνητικό… είναι Α αρνητικό.»

Η στιγμή που ακολούθησε κράτησε μια αιωνιότητα. Οι γιατροί κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Επικοινώνησαν όχι με λόγια, αλλά με τα μάτια. Και αυτό το βλέμμα το κατάλαβα πριν καν μιλήσουν.

«Δεν έχουμε απόθεμα.»

Δεν θυμάμαι πώς βρέθηκα στο πάτωμα. Τα γόνατά μου λύγισαν. Το στήθος μου έκαιγε. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Ο κόσμος μου είχε συρρικνωθεί σε έναν διάδρομο νοσοκομείου. Το μυαλό μου έπαιζε ξανά και ξανά το τραγούδι. Τη φωνή της. Τα γέλια μας.

«Θα πεθάνει», σκέφτηκα. Όχι φωναχτά. Μέσα μου. Σαν κατάρα.

Και τότε, σαν σκηνή βγαλμένη από ταινία, μια νοσοκόμα έτρεξε δίπλα μου. Καθώς με προσπέρασε, το γόνατό της ακούμπησε το χέρι μου που κρεμόταν μουδιασμένο στο πλάι.

Η φωνή της έσκισε τον διάδρομο.

«Ήρθε φρέσκο αίμα από το πρόγραμμα αιμοδοσίας! Δότης ήρθε την τελευταία στιγμή!»

Σήκωσα το κεφάλι μου απότομα. Ένιωσα σαν να ανέβηκα ξανά στην επιφάνεια ύστερα από βουτιά στον βυθό. Μπορούσα να αναπνεύσω.

«Υπάρχει ελπίδα;» ψιθύρισα.

Μου έγνεψε.

Οι γιατροί έτρεξαν. Η νοσοκόμα γύρισε να φύγει. Σηκώθηκα και, πριν προλάβει να απομακρυνθεί, της ακούμπησα διστακτικά τον ώμο.

«Μπορώ να την δω;»

Μου χαμογέλασε και έδειξε μια γυάλινη πόρτα.

Εκεί, πίσω από το τζάμι, καθόταν ένας άγνωστος. Ένας απλός άνθρωπος. Κρατούσε ένα ποτήρι με χυμό πορτοκάλι. Στο μπράτσο του ένα μικρό βαμβάκι. Και στο πρόσωπό του μια ηρεμία που δεν ταίριαζε με τον σεισμό που είχε μόλις περάσει από τη ζωή μου.

Έδειχνε… κανονικός. Όχι σαν ήρωας.

Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, ήταν ο μεγαλύτερος ήρωας της ζωής μου.

Με κοίταξε. Με είδε να τον κοιτάζω και παραξενεύτηκε.

Δεν είπα τίποτα.

Δεν μπορούσα.

Άνοιξα μόνο τα χείλη μου και σχημάτισα τη λέξη: «Ευχαριστώ.»

Κι εκείνος —ένας άγνωστος που δεν θα μάθω ποτέ το όνομά του— μου έγνεψε πίσω, με ένα χαμόγελο λιτό και συγκρατημένο. Σαν να μου έλεγε: Έκανα απλώς αυτό που μπορούσα.

Γύρισα στον διάδρομο και περίμενα.

Πέρασαν ώρες.

Ή λεπτά.

Δεν ξέρω.

Όταν ο γιατρός βγήκε και μου είπε ότι τα κατάφερε, ότι ζει, ότι το σώμα της δέχτηκε το αίμα, κατέρρευσα ξανά — αλλά αυτή τη φορά από ανακούφιση.

Σήμερα, κάθε φορά που ακούω εκείνο το τραγούδι, δεν γελάω όπως πριν. Σταματώ. Παίρνω ανάσα. Και θυμάμαι πως είναι ακόμα εδώ. Ότι συνεχίζει να περπατά δίπλα μου. Να ονειρεύεται. Να ζει.

Και κάθε φορά που ακούω τη λέξη «αιμοδοσία», δεν σκέφτομαι πια μια ιατρική πράξη. Σκέφτομαι έναν άνθρωπο που σηκώθηκε ένα πρωί χωρίς να γνωρίζει κανέναν από εμάς και αποφάσισε να δώσει λίγο από τον εαυτό του. Σκέφτομαι ένα χέρι τεντωμένο προς έναν άγνωστο. Μια σιωπηλή υπόσχεση ζωής.

Γιατί το αίμα δεν κουβαλά ονόματα, ούτε ιστορίες. Κουβαλά χρόνο. Κουβαλά μέλλον. Κουβαλά μια δεύτερη ευκαιρία.

Και μέσα σε λίγα λεπτά, κάποιος μπορεί να γίνει η συνέχεια της ζωής ενός άλλου.

Έτσι έμαθα ότι οι ήρωες δεν φορούν στολές. Κάθονται σε καρέκλες νοσοκομείων, κρατούν ένα ποτήρι με χυμό πορτοκάλι και φεύγουν χωρίς να ζητούν τίποτα.

Γιατί τελικά, οι ήρωες υπάρχουν σε όλες τις ομάδες αίματος.

Κωνσταντίνα Κολτσίδα

32ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης

Εθελοντική αιμοδοσία: μια πράξη ζωής που μας αφορά όλους

Κάθε σταγόνα αίματος κρύβει μέσα της μια ευκαιρία για ζωή. Κάθε προσφορά αίματος είναι μια σιωπηλή πράξη αγάπης προς έναν άγνωστο άνθρωπο που δίνει τη δική του μάχη. Η εθελοντική αιμοδοσία δεν απαιτεί κόπο ούτε θυσία, όμως μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική σε μια στιγμή ανάγκης. Κάθε μέρα, άνθρωποι κάθε ηλικίας χρειάζονται αίμα εξαιτίας ατυχημάτων, σοβαρών ασθενειών ή χειρουργικών επεμβάσεων. Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, το αίμα ενός εθελοντή γίνεται σύμμαχος της ζωής.

Η ανάγκη για αίμα δεν κάνει διαλείμματα. Τα νοσοκομεία χρειάζονται καθημερινά επαρκή αποθέματα, ώστε να μπορούν να ανταποκρίνονται άμεσα σε επείγοντα περιστατικά. Όταν τα αποθέματα μειώνονται, οι ζωές που εξαρτώνται από αυτά κινδυνεύουν. Η εθελοντική αιμοδοσία αποτελεί τη βάση ενός συστήματος υγείας που στηρίζεται στην προσφορά και την υπευθυνότητα των πολιτών. Με μια απλή πράξη, ο καθένας μας μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη διατήρηση αυτού του πολύτιμου αποθέματος ζωής.

Πολλοί διστάζουν να γίνουν αιμοδότες από φόβο ή άγνοια. Στην πραγματικότητα, η διαδικασία της αιμοδοσίας είναι απλή, σύντομη και απολύτως ασφαλής, ενώ ο αιμοδότης υποβάλλεται ταυτόχρονα σε έναν βασικό έλεγχο υγείας. Δεν υπάρχει λόγος αναβολής, όταν το όφελος είναι τόσο μεγάλο και το κόστος τόσο μικρό. Το αίμα αναπληρώνεται, όμως ο χρόνος και η ζωή όχι.

Το ανθρώπινο αίμα χωρίζεται σε τέσσερις βασικές ομάδες: Α, Β, ΑΒ και Ο, με θετικό ή αρνητικό Rh. Η ομάδα Ο− θεωρείται παγκόσμιος δότης, ενώ η ομάδα ΑΒ+ παγκόσμιος λήπτης. Ωστόσο, οι περισσότερες ομάδες έχουν περιορισμένες δυνατότητες συμβατότητας. Αυτό σημαίνει πως κάθε αιμοδότης είναι αναγκαίος και καμία προσφορά δεν είναι περιττή. Κάθε μονάδα αίματος μπορεί να σώσει περισσότερες από μία ζωές και να χαρίσει ελπίδα εκεί όπου αυτή μοιάζει να λιγοστεύει.

Κάποια στιγμή στη ζωή μας, όλοι μπορεί να βρεθούμε στη θέση εκείνου που περιμένει. Να περιμένει μια φιάλη αίματος, μια ευκαιρία, ένα θαύμα. Εκείνη τη στιγμή, η ανωνυμία του εθελοντή αιμοδότη αποκτά τεράστια σημασία. Η αιμοδοσία δεν είναι μια πράξη που αφορά «τους άλλους». Είναι μια πράξη που μας αφορά όλους, γιατί όλοι είμαστε κρίκοι της ίδιας ανθρώπινης αλυσίδας.

Η εθελοντική αιμοδοσία είναι πράξη ευθύνης, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Είναι μια υπενθύμιση ότι, ακόμη και σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει αδιάφορος, η προσφορά μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ας γίνουμε εθελοντές αιμοδότες. Ας προσφέρουμε λίγα λεπτά από τον χρόνο μας για να χαρίσουμε ζωή, ελπίδα και μέλλον. Γιατί, τελικά, η ζωή αξίζει να μοιράζεται.

Μαρία-Ιωάννα Τσούρου

5ο ΓΕΛ Κατερίνης

“ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ”

Κλείσαμε τις βαλίτσες μας και τις φορτώσαμε στο αμάξι. Θα ήταν το πρώτο ταξίδι που θα κάνουμε μαζί. Ένα χρόνο μαζί και δεν είχαμε καταφέρει να πάμε πουθενά. Αν και στην πραγματικότητα περιμέναμε τον χειμώνα, και αυτός είχε έρθει για τα καλά. Οι δρόμοι ήταν κάτασπροι και τα πεύκα που συναντούσαμε στον δρόμο έμοιαζαν ψεύτικα, σαν να ‘ταν βγαλμένα από τη σκέψη του πιο μελαγχολικού ζωγράφου. Τουλάχιστον εμείς ήμασταν κατάλληλα προετοιμασμένοι. 

Δυνάμωσα το ραδιόφωνο αν και ήμουν σίγουρη ότι η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά και ο Στέφανος σίγουρα μπορούσε να την ακούσει πάνω από τη μουσική. Κοιτούσα επίμονα το ρολόι αλλά ο χρόνος δεν έλεγε να περάσει.  Ανυπομονούσαμε τόσο πολύ να συναντήσουμε τους φίλους μας, να κάτσουμε δίπλα στο τζάκι, να πιούμε μια ζεστή σοκολάτα. Και με αυτές τις σκέψεις σιγά σιγά κυλούσε ο χρόνος. Δεν φανταζόμασταν όμως ότι σε λίγα λεπτά ο χρόνος θα πάγωνε, όπως η λίμνη δίπλα μου…

Και τότε το είδαμε. Ένα αμάξι βρισκόταν στο αντίθετο ρεύμα! Ερχόταν κατά πάνω μας. Ο οδηγός φαινόταν να μην έχει τον έλεγχο. Τα φώτα του ήταν πολύ δυνατά όπως και τα δικά μας. Δε θυμάμαι… Κανείς μας δεν πρόλαβε να αντιδράσει…

Κενό. Όλα μαύρισαν. Δεν μπορούσα να μιλήσω να φωνάξω βοήθεια ή έστω να ανοίξω τα μάτια μου, να κοιτάξω τον Στέφανο. Κι όμως ήμουν ζωντανή. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά! Άκουγα μόνο την ανάσα μου. Που ήταν η δική του; «Αίμα! Έχει χάσει πολύ αίμα!». Μόνο αυτό άκουσα και μετά παραδόθηκα σε έναν ύπνο που δεν ήξερα αν είχε γυρισμό. 

Ήξερα πως κατευθυνόμουν στο νοσοκομείο! Ένιωθα τους γιατρούς από πάνω μου! Με βάλαν σε μια κρύα αίθουσα. Όμως δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου… και το μοναδικό που άκουγα ξανά και ξανά ήταν: «Χρειαζόμαστε αίμα!». Και αν χρειαζόταν κι αυτός; Δεν μπορούσα να του δώσω. Δεν μπορούσα να τον βοηθήσω. Κι όμως ήθελα απελπισμένα να τον βοηθήσω! Και τότε σταμάτησα να νιώθω. Δεν άκουγα, κι ούτε ήμουν σίγουρη αν η καρδιά μου συνέχιζε να χτυπά!

Ίσως να πέρασαν 10 λεπτά, ίσως και 4 ώρες. Δεν κατάλαβα. Άνοιξα τα μάτια μου και κοίταξα τριγύρω. Ένα λεπτό διάφανο σωληνάκι περασμένο στο χέρι μου, μια σβηστή τηλεόραση και μια νοσοκόμα να πλησιάζει. «Πώς νιώθετε; Καλύτερα μου φαίνεστε. Χάσατε πολύ αίμα αλλά ευτυχώς βρέθηκαν οι κατάλληλες φιάλες». 

Ήμουν ακόμη ζαλισμένη αλλά η σκέψη μου έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Κάποιος εκεί έξω μου είχε δώσει ζωή, χωρίς να γνωρίζει, χωρίς να με είχε δει. Ίσως όμως οι δρόμοι μας να έχουν συναντηθεί. Δε θα μάθω ποτέ… Το μόνο σίγουρο είναι η απέραντη ευγνωμοσύνη, η ανεπαίσθητη αγάπη για κάποιον που δεν ήξερα. Πόσο ανιδιοτελώς, με πόσο αγάπη, ενσυναίσθηση και με ενδιαφέρον είχε φερθεί. Μακάρι όλοι στον κόσμο να ήταν σαν κι αυτόν. 

Τη σκέψη μου διέκοψε ο γιατρός μπήκε μέσα σκυθρωπός. Το μυαλό μου πήγε αμέσως στον Στέφανο. Τι να είχε συμβεί; Ζούσε, ήταν ζωντανός έτσι δεν είναι; Με τρεμάμενη φωνή τον ρώτησα. Δεν αντέδρασε αμέσως, με κοιτούσε απλά με συμπόνοια, ίσως και να είδα φευγαλέα τα μάτια του να σκοτεινιάζουν… Δεν μπορούσα να το πιστέψω, αρνήθηκα την σκληρή πραγματικότητα. Ήταν ακόμη ζωντανός θα ερχόταν σε λίγο χαμογελαστός να με πάρει από εδώ και θα συναντούσαμε τους φίλους μας, όλα θα ήταν καλά. Θα ήταν όπως πριν. 

«Δυστυχώς είχε χάσει πολύ αίμα, δεν βρέθηκαν οι απαραίτητες φιάλες. Δεν καταφέραμε να τον σώσουμε. Λυπάμαι πολύ». 

Δεν άντεξα λύγισα. Στην ιδέα πως δε θα τον ξαναδώ έχανα το μυαλό μου. Μια στιγμή ατυχίας του στέρησε τη ζωή. Στέρησε όλα τα όνειρα που κάναμε μαζί. Πώς γίνεται να είμαι εγώ ακόμη εδώ κι αυτός όχι. Έκλαιγα, έκλεισα σφιχτά τις γροθιές μου σαν να προσπαθούσα να κρατήσω κάθε μικρή στιγμή μαζί του στις παλάμες μου. Να κρατήσω αυτόν τον ίδιο μέσα μου. Δεν φοβόμουν πως θα τον ξεχάσω. Αυτό δε θα γινόταν ποτέ! Αλλά το μυαλό μου δεν μπορούσε να δεχτεί τη ζωή μου χωρίς αυτόν. 

Άδικα ήλπιζα! Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτσι, σαν εκείνον που με έσωσε, που χάρισε μια ζωή μέσα από μια πράξη αγάπης. Ο κόσμος δεν ξέρει τι είναι η αγάπη, τι είναι η ανιδιοτέλεια! Όλοι μας ψάχνουμε τον άνθρωπο που θα έδινε και τη ζωή του για μας. Εμείς όμως γιατί δεν «θυσιάζουμε» 10 λεπτά μονάχα, όχι μόνο για να ζήσει μια άλλη ψυχή αλλά να λεγόμαστε πραγματικά άνθρωποι;

Εκείνη η μέρα άλλαξε τη ζωή μου. Υποσχέθηκα σε εμένα και τον Στέφανο ότι θα ζήσω πραγματικά. Θα βιώσω την κάθε στιγμή σαν να ήταν και αυτός μαζί μας. Γιατί ξέρω ότι από εκεί ψηλά με βλέπει, είναι περήφανος για μένα με προσέχει και ζει και αυτός μαζί μας. Υποσχέθηκα όμως και κάτι άλλο στον εαυτό μου^. πως δε θα σταματήσω να βοηθάω όχι μόνο μέσω της αιμοδοσίας αλλά να προτρέπω την οικογένεια μου, τους φίλους μου, και σένα να πράττετε με αγάπη, με ενσυναίσθηση, με ανθρωπιά! Εγώ χρειάστηκε να το ζήσω για να το καταλάβω την τεράστια αξία του αίματος και του εθελοντισμού. Εσύ όμως, πριν πονέσεις, πριν πληγωθείς, πριν βιώσεις την απώλεια, χάρισε χαρά, χάρισε χαμόγελα, χάρισε ΖΩΉ.

Σόκα Κατερίνα – Φτεριώτη Σταματία

2ο ΓΕΛ Κορδελιού

«Μου ήπιες το αίμα»

Μου το υπενθύμιζε συχνά, όχι με λόγια αλλά με τον τρόπο του, σαν παράπονο που έσταζε πάνω στα κόκαλά μου. Κι εγώ γελούσα αμήχανα λες και δεν καταλάβαινα. Μα καταλάβαινα! Καταλάβαινα πάντα. Η σιωπή ανάμεσα μας είχε γίνει κομμάτι του σπιτιού, βαρύ σαν οργή. Κάθε κίνηση του άφηνε ένα σημάδι που κανείς δεν έβλεπε. Κάθε ανάσα μου ήταν ανάσα ισορροπίας μην τυχόν και λυγίσω μπροστά του.

Εκείνο το βράδυ, ο αέρας μύριζε θύμα. Ήξερα τα βήματα του, τα ξεχώριζα από τον τρόπο που σταματούσαν για μία στιγμή, σαν να υπολόγιζαν πόση δύναμη θα χρειάζονταν για την επόμενη κίνηση. Δεν αντιστάθηκα. Ίσως επειδή είχα κουραστεί… Ίσως επειδή, μάλλον είχα μάθει να περιμένω το τέλος πριν καν φτάσει…

Χρόνια τώρα άφηνε πάνω μου το βάρος του, ρουφώντας τη δύναμη, την ανάσα, το φως μου, λίγο, λίγο σαν να δοκίμαζε πόσα μπορεί να αντέξει ένα σώμα που μαθαίνει να μικραίνει.

Και τότε ήρθε το σκοτάδι. Πυκνό! Σιωπηλό!

Μια ανακούφιση κύλησε μέσα μου, τόσο λεπτή που έμοιαζε σχεδόν με άνεμο που φεύγει από τα χέρια. Σαν μια ανάσα που δεν μου ανήκε και όμως, με πήρε μαζί της.

Λαγουμάκη Ευαγγελία

2^ο Γενικό Λύκειο Αγίου Αθανασίου – Δαμάσκειο

Γεια σε όλους!

Είμαι η Ελένη και είμαι εδώ για να μιλήσουμε για κάτι που μας αφορά όλους: την αιμοδοσία. 

Ξέρω, μπορεί να ακούγεται λίγο δύσκολο, αλλά στην πραγματικότητα είναι απίστευτα απλό και κάνει τεράστια διαφορά.

Σκέψου: Μπορεί να είναι κάποιος που τράκαρε εχθές, μία γυναίκα που γέννησε ή κάποιος που δίνει μάχη με μια ασθένεια. Το αίμα σου είναι το φάρμακο που δεν υπάρχει σε κανένα ράφι φαρμακείου. 

Είμαστε η γενιά που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Ας μην περιμένουμε τους άλλους. Ας κάνουμε το επόμενο βήμα μαζί.

Πάμε να δώσουμε αίμα! Είναι η πιο δυνατή δήλωση αγάπης που μπορούμε να κάνουμε στην κοινότητά μας. Ελάτε να το κάνουμε παράδοση!

Ελένη Αυγερινίδου

ΓΕΛ Κρύας Βρύσης

Αιμοδοσία

Η εθελοντική αιμοδοσία ως ιδέα πρέπει να βρει τη θέση που της αξίζει στην καρδιά μας…

Να αποτελεί για τους αιμοδότες μία επιλογή συνειδητή, μία δέσμευση εσωτερική, μία πράξη ελευθερίας. 

Να είναι ένα δώρο για κάποιον που βρίσκεται σε δύσκολη ώρα. 

Να μοιάζει μία γιορτή που μοιράζεσαι παρέα με φίλους. 

Να γίνει μία αφορμή για να γίνουμε καλύτεροι, ως γονείς, ως άνθρωποι, ως κοινωνία…

“Γνωρίστε” την!Υπάρχουν πολύ λόγοι για τους οποίους πρέπει να επιμείνουμε προς την κατεύθυνση της τακτικής εθελοντικής αιμοδοσίας. Καταρχήν έχει επιστημονικά αποδειχθεί ότι το αίμα από τους ανθρώπους που τα προσφέρουν εθελοντικά τακτικά και συνειδητοποιημένα είναι πιο ασφαλές. 

Τα νοσοκομεία από την άλλη πλευρά μπορούν να διαχειρίζονται καλύτερα τα αποθέματα τους και να εξυπηρετούν τόσο τα επείγοντα όσο και τα χρόνια περιστατικά.

Σε τελευταία ανάλυση για τον ίδιο τον αιμοδότη είναι πιο όμορφο να προσφέρει σε ήρεμες συνθήκες. Είναι πιο σημαντικό να δίνει για τον άγνωστο πάσχοντα. Αυτός ο “άγνωστος” μπορεί να είναι κάποιος που ζει δίπλα του στη γειτονιά του στη δουλειά του και ποτέ δεν έμαθε πως αναζητούσε αίμα.

Τσαγκαράκη Ελευθερία

1ο ΓΕΛ Ωραιοκάστρου

Αιμοδοσία

Ως μαθητές που συμμετέχουμε στη σχολική εθελοντική αιμοδοσία, θέλουμε να καλέσουμε όλους τους συμμαθητές μας να γίνουμε μέρος μιας πράξης αλληλεγγύης που σώζει ζωές. 

Η αιμοδοσία είναι μια απλή, ασφαλής και ανώδυνη διαδικασία, που διαρκεί λίγα λεπτά, αλλά μπορεί να χαρίσει ελπίδα σε ανθρώπους που τη χρειάζονται άμεσα: παιδιά, τραυματίες, ασθενείς που δίνουν καθημερινά τη δική τους μάχη. Με μία μόνο προσφορά, μπορούμε να βοηθήσουμε έως και τρεις ανθρώπους. 

Επιπλέον, η συμμετοχή μας δείχνει υπευθυνότητα και κοινωνική ευαισθησία, αξίες που θέλουμε να χαρακτηρίζουν το σχολείο μας. Δεν χρειάζεται να είμαστε ήρωες· αρκεί να νοιαζόμαστε. Ας αποδείξουμε ότι οι νέοι μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά με πράξεις και όχι μόνο με λόγια. Σας καλούμε όλους, λοιπόν, να συμμετέχετε στην αιμοδοσία για να χαρίσουμε μαζί το πιο πολύτιμο δώρο: τη ζωή.

Ομάδα εθελοντισμού

1ο ΓΕΛ Κουφαλίων

Το πρόγραμμα της αιμοδοσίας μας δείχνει πόσο σημαντικό είναι να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Δίνοντας αίμα μπορούμε να σώσουμε ζωές, στηρίζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Με την αιμοδοσία αποδεικνύουμε πως όλοι μπορούμε να κάνουμε μια καλή πράξη για την κοινωνία, δείχνοντας αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπό μας. Αυτή η προσφορά δεν απαιτεί παρά μόνο λίγα λεπτά από τον χρόνο μας, όμως η αξία της είναι ανεκτίμητη για εκείνον που την περιμένει. Ας γίνει η δική μας κίνηση το κίνητρο για να γεμίσει η ζωή κάποιου με ελπίδα και φως. Γιατί το να προσφέρεις αίμα δεν είναι απλώς μια ιατρική διαδικασία, είναι μια έμπρακτη υπόσχεση πως στις δύσκολες στιγμές, κανείς δεν θα είναι μόνος του.

2ο ΓΕΛ Σταυρούπολης

Το ΑΙΜΑ δεν αγοράζεται ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ! 

Αφιέρωμα στον Νίκο Ραζή

Ένα σκουντούφλημα ήταν μόνο. Ένα ξερό ντακ…
Ένας κρότος που’ κάνε την καυτή άσφαλτο κόκκινη,

Δύο ρόδες διπλωμένες σε παράξενα σχήματα

Τ’ άλλα δεν ξεχωρίζουν, η καρδιά δε χτυπά, η ζωή έχει σβήσει.

Ζητούσε κάτι να βρει έτσι γενικά κι’ αόριστα χωρίς να ξέρει τι.

Ήταν φίλος μου αληθινός, μα με μισούσε, χαμένος στον κόσμο του.

Διάλεξε το άπειρο, τη φθορά;

Την αλήθεια απ’ το ψέμα;

Ποιός ξέρει…

Της φωνής σου ζεστός ακόμα ο ήχος στ’ αυτιά μου: “Έλα ρε φίλε, μια κόντρα ακόμη”

Κάποιες φορές νιώθεις ότι πρέπει να βοηθήσεις

Όχι επειδή στο ζητάνε. Αλλά επειδή ξέρεις πως κάπου κάποιος παλεύει.

Αν είσαι καλά στην υγεία σου, αν τίποτα δεν σε κρατά πίσω, μην το σκέφτεσαι άλλο.

ΔΩΣΕ ΑΙΜΑ

Ο φόβος σου κρατά λίγα δευτερόλεπτα.

Ο πόνος σου περνά. Ο δικός του όμως όχι.

Εκείνος ζει με την αγωνία αν θα αντέξει,

αν η κατάσταση του θα χειροτερέψει,

αν θα ξημερώσει για αυτόν το αύριο. Εσύ φοβάσαι μια βελόνα. Εκείνος φοβάται το ΤΕΛΟΣ.

Κι όμως… από αυτή τη βελόνα που αποφεύγεις κρέμεται η ζωή του.

Μη γυρίσεις αλλού το βλέμμα. Αν μπορείς να βοηθήσεις κάντο. Γιατί κανείς δεν είναι τόσο δυνατός ώστε να μη χρειαστεί ποτέ έναν άλλον.

Μια μικρή πράξη. Μια στάλα από εσένα. Μια ζωή που συνεχίζεται.

ΔΕΝ θέλει κόπο…

ΘΕΛΕΙ ΚΑΡΔΙΑ!

3ο ΓΕΛ Αμπελοκήπων

«Αν μπορώ…»

Την καρδιά μου σαν κοιτώ

βλέπω γραμμένο το «βοηθώ»

και αφού εγώ είμαι καλά

έρχομαι σε σένα με χαρά!

Από το αίμα μου για να σου δώσω

και από κόπο να σε γλιτώσω,

σαν έρθει αργότερα η σειρά σου

να δώσεις κι εσύ από τη μεριά σου…

Ο Εθελοντής

3ο ΓΕΛ Αμπελοκήπων

[Ένα κομμάτι της καρδιάς σου]

Λίγες σκέψεις που μοιράζομαι μαζί σας…

Το αίμα είναι ένα ζωτικό υγρό που κυκλοφορεί στο σώμα μέσω της καρδιάς, των αρτηριών και των φλεβών. Ο άνθρωπος διαθέτει ατομικά σε ποικίλες ομάδες αίματος περίπου πέντε λίτρα αίματος, δηλαδή 7% – 8% του συνολικού σωματικού του βάρους.      

Η αφθονία του μερικές φορές μάς τυφλώνει,

μπερδεύεται μέσα στην ατελείωτη ροή που ξεχύνεται μέσα μας.

Μία σταγόνα αίματος σου: ένα κομμάτι της καρδιάς σου, 

που κυρίευσε όλο σου το σώμα 

ταξίδεψε σιωπηλά σε ξένες φλέβες, 

δίνοντας ξανά ρυθμό σε ένα μισοκουρδισμένο χτύπο.

Δε θα μάθεις ποτέ ποιος κρύβεται από πίσω.

Ποιος τις νύχτες σε βάζει στις προσευχές του,

χωρίς να γνωρίζει ούτε το όνομά σου.

Αθόρυβα «κράτησες» μία ζωή 

με τη φαιδρή εντύπωση πως σας ενώνει

μονάχα μια ομάδα 

μονάχα ό,τι αναγράφεται στα χαρτιά των νοσοκομείων.

Δε χρειάζεται να είσαι σπουδαίος, 

δεν απαιτείται να είσαι δυνατός!

Το μόνο που ζητάει μια παιδική φωνή,

που φοβάται,

είναι να μοιραστείς κάποιες σκόρπιες κόκκινες σταγόνες μαζί του,

να σφίξεις τα δόντια και να πονέσεις για μερικά δευτερόλεπτα…

Ίσως να γίνεις η αιτία που ένα παιδί, ένας άνθρωπος 

δε θα πονάει πια…

Α. Τ.

Πειραματικό ΓΕΛ ΠαΜακ

Στο χέρι σου κρατάς μία επιλογή,
να σώσεις ή να αφήσεις να χαθεί μία ζωή.

Δεν σε ξέρει αυτός που σώζεις,

αλλά κουβαλάει το δικό σου αίμα.

Αν δεν θες αίμα να δώσεις, 

τότε δεν θέλω να μιλάς σε εμένα.

Παπαβασιλείου Βασίλης – Κουλτούκης Αναστάσης – Ραφαήλ Κωνσταντίνος – Παπαδόπουλος Φώτης

Πειραματικό ΓΕΛ ΠαΜακ

ΑΙΜΑ

Πόσο αξίζει μία ζωή

Τίποτα πολύτιμο σαν κι αυτή

Δώσε αίμα για καλό 

Αφού ποτέ δεν είναι αρκετό

Με μία ανάσα προσπαθώ 

Να σου δώσω ό,τι μπορώ

Δεν σταματώ να βοηθώ

Αφού αυτό είναι το σωστό

Μπορείς κι εσύ σε μια στιγμή

Να σώσεις μία ζωή

Κι όταν κάποιος σε χρειαστεί

Να είσαι πάντα εκεί.

Σόνια – Φανή – Βικτώρια – Δέσποινα – Γιάννης Ανδρονούδης – Αντώνης 

Πειραματικό ΓΕΛ ΠαΜακ

Δώσε αίμα

Σώσε εμένα

Μη φοβάσαι

Κάντο και για σένα

Έτσι θα γίνεις ήρωας 

Και όλοι θα σε ευγνωμονούν

Θα έρθει όμως η μέρα 

Που θα σου επιστρέψουν εις τριπλούν 

Σταύρος Μαραντίδης

Πειραματικό ΓΕΛ ΠαΜακ

Κάποτε θα ρωτήσω

τι είναι το αίμα 

Τι είναι το όνειρο που μέσα μου κυλά

ποιανού θεού ιδέα κουβαλά 

τι είναι αυτό που ορίζει 

το πότε τη ζωή προσφέρα θα ξεφυσά 

και πότε το θάνατο θα σπέρνει από ψηλά

ίσως τότε θα μάθω 

πως καλύτερα είναι να ξεχάσω 

πως είμαι εγώ του αίματος πνοή 

Που τώρα εγώ αναπνέω 

και μου χουν δώσει την φωνή

Που τώρα χρησιμοποιώ και λέω 

ξέχνα το γιατί και το πως 

εσύ είσαι η αρχή από το φως 

άνθρωπος μαζί και θεός

Το αίμα  σου σε έκανε θνητό

Μα αθάνατο το βλέμμα σου το νεαρό.

Χατζηαράπη Ατζαλίνα-Ζωή

ΕΠΑΛ Βασιλικών

Μια σταγόνα μόνο, κι όμως φως, χέρια ενωμένα, ένας σκοπός. 

Στης ζωής το δρόμο, αν βρεθείς μόνος, κάποιος άγνωστος σου δίνει χρόνο. 

Δεν είναι κόπος, είναι καρδιά, είναι μια πράξη απλή, μα δυνατά μιλά. 

Δώσε αίμα, δώσε ζωή, 

μια ελπίδα που ταξιδεύει στη στιγμή. 

Από καρδιά σε καρδιά δυνατά, 

μαζί μπορούμε να αλλάξουμε πολλά. 

Στο ΕΠΑΛ Βασιλικών μια φωνή, 

λέει πως η αγάπη γίνεται πράξη, όχι ευχή. Μαθητές, φίλοι, όλοι μαζί, 

εθελοντικά, για κάθε ζωή. 

Δώσε αίμα, δώσε ζωή, 

ένα δώρο που δε ζητά ανταμοιβή. Σήμερα εσύ, αύριο εγώ, 

στον κύκλο της ζωής είμαστε εδώ. 

Δεν ξέρεις ποιον θα βοηθήσεις τελικά, μα ξέρεις πως θα σώσεις μια καρδιά. 

Δώσε αίμα, δώσε ζωή, κι ο κόσμος γίνεται λίγο πιο φωτεινός απ’ την αρχή. 

ΕΠΑΛ Βασιλικών, μπροστά ξανά, με αλληλεγγύη, ελπίδα και καρδιά. 

Τζουμανίδου Μαρία 

ΓΕΛ Χορτιάτη

 «ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΖΩΗΣ»

Η  «κόκκινη κλωστή» τα χέρια αν ενώσει

πόσες ζωές θα σώσει!

Κάθε δότης θα χαρεί,

αν το αίμα του δοθεί!

Ως εθελοντής και εσύ 

ξέρεις ότι η αιμοδοσία

οδηγεί στην ευτυχία !

Κάθε λήπτης θα σε ευγνωμονεί, 

γιατί σε μία μικρή στιγμή

θα του σώσεις τη ζωή!

Χάρισε αίμα, λοιπόν και 

μην χάνεις ούτε λεπτό!

Ομαδοσυνεργατικό ποίημα από Γ’ ανθρωπιστική

ΓΕΛ Χαλκηδόνας

Βοηθάμε αυτούς που έχουν ανάγκη

Μπορεί να σώσει μια ζωή…
Το αίμα το δικό σου…
Για τον συνάνθρωπό σου…
Μπορεί κι εσύ στη θέση του…
Κάποια στιγμή να έρθεις…
Γιατί είναι δίκαιος ο Θεός…
Μα και τυχόν ο κλέφτης…
Στη λαμπαδηδρομία μας αν θες να περπατήσεις…
Και μια εμπειρία ηθικής… έτσι θα αποκτήσεις…
Στο μονοπάτι της καρδιάς τα χνάρια σου ν’ αφήσεις…
Μ’ απαλό φως απ’ την ψυχή που ’χεις… να το φωτίσεις…
Το αίμα είναι δανεικό…
Στου καθενός το σώμα…
Γι’ αυτό να το δωρίζουμε…

Όσοι μπορούμε ακόμα…

Σάλλιου Στέλλα

ΓΕΛ Χαλκηδόνας

Μια στάλα αίμα δίνεις μόνο,
μα γίνεται ελπίδα, γίνεται δρόμος.
Από φλέβα σε φλέβα περνά,
και δυο ζωές για πάντα ενώνει ξανά.

Δεν φαίνεται το “ευχαριστώ”,
μα χτυπά σε έναν άγνωστο παλμό.
Σιωπηλή πράξη, μεγάλη καρδιά,
ένα δώρο ζωής, τόσο απλά.

Γιατί το αίμα δεν έχει όνομα,
ούτε σύνορα, ούτε χρώμα.
Μόνο αγάπη κουβαλά βαθιά,
κι ένα αύριο που συνεχίζει ξανά.

Σάλλιου Στέλλα

ΓΕΛ Ν. Τρίγλιας

Θα γίνεις ήρωας και εσύ ; 

Με είπαν ήρωα 

Ήρωα ζωής 

Μα εγώ δεν καταλάβαινα γιατί 

Πέρασαν τα χρόνια 

Και αποφάσισα 

Να σώσω μια ζωή 

Να γίνω συννεφάκι

Που θα αγκαλιάσει ένα παιδί 

Τώρα στα 17 

Που όλα μου φαίνονται απλά 

Κάθε σταγόνα 

Μία έως τρεις ζωές 

Πως το έκανα αυτό ;

Έγινα αιμοδότης

Πιστεύοντας στα αστέρια 

Της κόκκινης πυγμής 

Έδωσα αίμα 

Και τότε κατάλαβα 

Τι πάει να πει ΗΡΩΑΣ

Έλα και εσύ 

Να τεντώσεις το χέρι 

Και από την μαγεία 

Θα μάθεις τι πάει να πει ΗΡΩΑΣ 

Για πόσους ανθρώπους 

Θα είσαι ο ήρωας τους 

που τους έδωσες πνοή 

Πέντε λεπτά είναι πολύ ;

Έλα στην αιμοδοσία του ΓΕΛ Τρίγλιας 

Να δεις τι πάει να πει 

Γεμίζω τις φιάλες

Και σώζω ζωές 

Τελικά θα γίνεις ήρωας και εσύ…

ΓΕΛ Κορώνειας

«Δείξε την αγάπη σου»

Δώσε αίμα, μην διστάσεις και τον κόσμο σώσε
κάποιος το χρειάζεται, σκέψου το και δράσε
ένα χέρι πρόσφερε στον συνάνθρωπό σου
με μια σταγόνα αίματος απ’ τον οργανισμό σου.

Αίμα δίνω επειδή μου περισσεύει
ανανεώνεται και δεν μου λιγοστεύει
δώσε παράδειγμα και παραπέρα
δείξε την αγάπη σου και με λίγο αίμα.

Με μια κίνηση μικρή, φέρνεις συγκίνηση σε άλλους
γιατί επέλεξες να δώσεις ζωή στα όνειρά τους
ο τρόπος είναι απλός, η λύση είναι μία
γίνε δότης αίματος κι ας είναι για εμπειρία.

Ταουσάνοβα Αλεξάνδρα

ΓΕΛ Κορώνειας

“Δώσε αίμα”

δώσε αίμα
δώσε ζωή
μοιράσου μαζί μου την κάθε στιγμή.
για την ανάγκη της ζωής κάθε μικρής ψυχής
κρατήσου εδώ με κάθε τι
που δίνει ζωή, στο ταξίδι της ψυχής
κι είναι πυξίδα στην καρδιά της διαδρομής
για ένα νέο ξεκίνημα στην πράξη της αγάπης αυτής

χάρισε χαμόγελο

δώσε αξία

στην εθελοντική αιμοδοσία!

κίνησε το συνάνθρωπο σε μια διαδικασία

που θα δώσει αίμα με σκοπό την ευκαιρία

στα χνάρια της φιλανθρωπίας.

Χαρούλα Στυλιανοπούλου

ΓΕΛ ΚΟΛΙΝΔΡΟΥ 

Νέος στο σώμα, νέος και στην πρόσφορα: δώσε αίμα, δώσε ζωή !

Νέος είσαι, γεμάτος ζωή,
με όνειρα, χαμόγελα, δύναμη στη ψυχή.
Μα ξέρεις πως μια στιγμή γενναιότητας,
μπορεί να σώσει μια ζωή, μια ελπίδα, μια καρδιά.

Μια σταγόνα αίμα, ένα δώρο απλό,
που φέρνει χαμόγελο εκεί που υπάρχει πόνος.
Δεν χρειάζεται να είσαι ήρωας μυθικός,
αρκεί η καρδιά σου να ανοίξει γενναιόδωρη.

Σκέψου τον άνθρωπο που δεν γνωρίζεις,
που περιμένει τη βοήθειά σου.
Μια πράξη σου μπορεί να αλλάξει την πορεία,
μια ζωή να συνεχίσει, μια οικογένεια να χαμογελάσει.

Μην φοβάσαι τη βελόνα, μη διστάζεις,
η δύναμή σου είναι μεγαλύτερη απ’ τον φόβο.
Κάθε σταγόνα σου γράφει ιστορία,
κάθε δωρεά σου είναι φως στην καρδιά του κόσμου.

Έλα, νέε, γίνε μέρος αυτής της αλυσίδας,
δώσε αίμα, δώσε ζωή, δώσε ελπίδα.
Ο κόσμος χρειάζεται χέρια γενναία,
καρδιές ανοιχτές και ψυχές που αγαπούν.

Δώσε σήμερα, σώσε αύριο,
η προσφορά σου είναι η μεγαλύτερη νίκη.
Μια ζωή μπορεί να αλλάξει,
κι εσύ μπορείς να είσαι ο λόγος…

Η αιμοδοσία είναι απλή, γρήγορη και ασφαλής.
Κάθε σταγόνα μετράει.
Γίνε ήρωας, δώσε αίμα, δώσε ζωή!

1^ο ΓΕΛ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ

Σταγόνα ζωής 

Μια σταγόνα αίμα δίνεις απλά κι όμως χαρίζεις ζωή ολόκληρη 

Γίνεσαι φως σε σκοτεινή καρδιά, ελπίδα που ανθίζει σιωπηλά. 

Δεν είναι πόνος , είναι προσφορά , είναι  αγάπη που βρίσκει ζωή 

Στο χέρι μας κρατάμε την δύναμη να κάνουμε τον κόσμο πιο φωτεινό .

Γιατί η αιμοδοσία δεν είναι πράξη μικρή, είναι το πιο μεγάλο ναι στην ζωή .

                                                         Μπάκα Ιωάννα 

32ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης

«Στάλα ζωής»

Μια στάλα αίμα, δώρο σιωπηλό,

χέρι που δίνει χωρίς να ζητά.

Σε μια στιγμή, σε έναν παλμό,

η ελπίδα βρίσκει ξανά φτερά.

Δεν είναι πόνος· είναι αγάπη,

είναι «είμαι εδώ» χωρίς φωνή.

Ένας άνθρωπος, μια απλή πράξη,

κι όμως αλλάζει μια ολόκληρη ζωή.

Εθελοντής, με καρδιά γενναία,

δίνει ζωή χωρίς να γνωρίζει ποιον.

Μα κάθε φλέβα που γεμίζει ξανά

ψιθυρίζει ένα «ευχαριστώ» σιωπηλό.

Γιατί το αίμα δεν έχει σύνορα,

δεν ρωτά όνομα ή φυλή.

Είναι γέφυρα ανθρώπινη, καθαρή,

είναι πράξη ζωής, προσφορά ψυχής.

Ολυμπία Χριστίνα Λυγούρα

32ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης

«Δώσε αίμα, Δώσε αγάπη»

Είναι το αίμα αγάπη,

νήμα ζωής που μας δένει,

χτύπος καρδιάς κοινός,

χωρίς αυτό δεν υπάρχεις.

Είναι το αίμα αγάπη,

που σε όλους κυλά σιωπηλά,

ίδιο σε κάθε άνθρωπο,

μα σπάνια το εκτιμάς.

Είναι το αίμα αγάπη πορφυρή,

φως που γεννιέται στην ανάγκη,

μια πράξη σιωπηλή ζωής.

Δώσε αίμα – δώσε αγάπη.

Γρηγόρης Τοπαλτζίκης

11ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης

“Να είσαι εκεί όσο μπορείς”

Να είσαι εκεί όσο μπορείς

Ελπίδα και νόημα να δίνεις

Με φρέσκο αίμα εθελοντής

Κανέναν ποτέ να μην αφήνεις

Δεν είναι ντροπή ούτε κακό

Έχει τον όρο αιμοδοσία

Να μην το σκέφτεσαι λεπτό

Μοίρασε κι εσύ αισιοδοξία

Να δίνεις απλόχερα βοήθεια

Σε όποιον την χρειάζεται  

Μοιράζεσαι έτσι την αλήθεια

Που ποτέ ποτέ δεν χάνεται

Δίνεις το αίμα σου με απλοχεριά

Κι έτσι σώζεις μια ζωή

Θα ‘σαι περήφανος παντοτινά

Που ήσουν αιτία να μην χαθεί

Αν βοηθήσεις και εσύ

Έστω και ενανε αν σώσεις

Θα το θυμάσαι μια ζωή

Λίγη αγάπη άμα δώσεις

Παίρνει μονάχα δύο λεπτά

Έτσι εύκολα μοιράζεται

Να γίνουμε όλοι μια αγκαλιά

Για όποιον την χρειάζεται

Ελευθερία Κυριακίδη

1ο ΓΕΛ Ωραιοκάστρου

«Μια κόκκινη γραμμή»

Μια σταγόνα αίμα αρκεί για ζωή,μια πράξη αγάπης, μια σιωπηλή αρχή,ένα χέρι απλώνεται απλά και με στοργή,και γίνεται ελπίδα βαθιά κι αληθινή. Σε ένα δωμάτιο παγώνει η στιγμή,ο χρόνος ξεχνά πώς να προχωρεί,μια μάνα ψιθυρίζει «σε παρακαλώ, παιδί»,κι η προσευχή της γεμίζει τον αέρα σιωπηλή. Δεν είναι ο πόνος που φοβίζει πολύ,είναι ο φόβος μη σβήσει η πνοή,ένα παιδί με μάτια κλειστά στη σιωπή,κρατιέται απ’ το τίποτα, από μια ελπίδα μικρή. Οι γιατροί μιλούν με φωνή χαμηλή,Τα λόγια βαραίνουν, δεν βρίσκουν φωνή,«χρειάζεται αίμα… χρειάζεται ζωή»,κι ο χρόνος μετριέται σε κάθε αναπνοή. Κάπου αλλού, σε μια καρέκλα απλή,κάθεται ένας άνθρωπος ήσυχος μες την σιωπή,δίνει αίμα χωρίς όνομα, χωρίς φωνή,μα χαρίζει ζωή και η ελπίδα γίνεται αληθινή.

Δεν γνωρίζει πρόσωπο, ηλικία, πληγή,δεν ξέρει αν σώζει μια μάνα ή ένα παιδί,μα αφήνει το αίμα του να κυλήσει αργά,και γράφει ιστορία που ζει αιώνια πια. Δεν θα συναντηθούν ποτέ στη ζωή,δεν θα ειπωθεί ούτε ένα «ευχαριστώ πολύ»μα τους ενώνει μια κόκκινη γραμμή,μια φλέβα που γράφει «συνέχισε να ζεις». Η αιμοδοσία δεν φωνάζει γιατί,δεν ζητά χειροκρότημα ή τιμή,είναι μια αγάπη σιωπηλή,που σώζει ζωές με δύναμη αληθινή. Σήμερα δίνεις εσύ ζωή,χωρίς να ξέρεις σε ποιον θα φτάσει αυτή ,μα αύριο ίσως αυτή η ίδια πνοή,κρατήσει κοντά σου ό,τι αγαπάς πιο πολύ στη ζωή. Γιατί το αίμα δεν έχει φωνή,μα κουβαλάει μέσα του κραυγή,κι αν μια σταγόνα χαρίσεις εσύ στη ζωή,κάποιος θα ζήσει….. Γιατί το επέλεξες εσύ!

Σεβαστή Εμμανουήλ

1ο ΓΕΛ Κουφαλίων

Δώρο ζωής

Δεν είναι απλώς αίμα, είναι φως και πνοή

είναι χτύπος καρδιάς που νικά τη σιωπή.

Μια φλέβα ανοίγει, μα η ελπίδα γεννιέται 

Κι ο φόβος του άλλου σιγά ξεχνιέται.

Χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς να ρωτάς

γίνεσαι δύναμη εκεί που πονάς.

Άγνωστα χέρια σε δένουν σφιχτά,

σε μια πράξη αγάπης, βαθιά, αληθινά.

Μια σταγόνα σήμερα, αύριο σωτηρία

ένα σώμα αντέχει, κερδίζει πορεία

Κι αν δεν γνωρίσεις ποτέ ποιον βοηθάς,

η ζωή θα σου πει το πιο δυνατό «ευχαριστώ» σιωπηλά.

Αιμοδοσία – επιλογή ψυχής,

γέφυρα ανθρώπων, πράξη ζωής.

1ο ΓΕΛ Κουφαλίων

Μια σταγόνα ζωή

Μια σταγόνα αίμα δίνεις απλά, 

κι όμως χαρίζεις ελπίδα ξανά. 

Χέρι απλώνεις, σιωπηλά, 

για κάποιον που παλεύει σκληρά.

Δεν είναι πόνος, ούτε φόβος βαθύς,

είναι αγάπη, προσφορά ψυχής.

Μια πράξη μικρή, μα τόσο δυνατή, 

που γράφει ζωή εκεί που σβήνει η γη.

Αιμοδοσία, πράξη καρδιάς, 

φως που νικά τη σιωπή και το σκοτάδι μιας νυχτιάς.

1ο ΓΕΛ Κουφαλίων

“Μία κόκκινη κλωστή την ευκαιρία δίνει…”

Σήμερα το πρωί ξύπνησα με μία ανάγκη 

Ήθελα να δώσω κάτι αλλά δεν ήξερα τι 

Ποτέ μου δεν ρώτησα το γιατί 

Η επιθυμία μου έτρεξε μέσα μου βαθιά 

Με οδήγησε σε απόφαση χωρίς πολλά 

Καθάρισα παραλίες, έσωσα αστερίες 

Μόνο μια ιδέα μου έφερνε ναυτίες 

Το αίμα που κυλούσε μέσα μου

Κόκκινο, δυναμικό και απαραίτητο 

Δεν μου έλειψε ποτέ, γιατί να φύγει;

Κυλούσε γοργά και ταξίδευε πολύ 

Ήταν άπλετο, σαν κόκκινο χνούδι στην ψυχή 

Άλλοι το έψαχναν, τους είχε φύγει 

Που είχε πάει, τι είχε να κρύψει;

Μια μέρα το τηλέφωνο χτυπά:

“Η θεία σου, δεν ξέρω, δεν είναι καλά “

Έτρεξα εκεί που θα ήταν, που όλοι την περίμεναν 

Το αίμα μου με ακολουθούσε, με ρωτούσε: “Αν…”

Μα αυτή την σκέψη την έκρυψα βαθιά 

Φοβόμουν τόσο πολύ, πού αυτή η ιδέα ήταν στα αζήτητα 

Μα όταν την κόκκινη, πηχτή ερώτηση έκαναν

Το χέρι μου σήκωσα αθέλητα, ενστικτωδώς 

Δεν με ένοιαζε πια ο πόνος

Από τότε, ο πόνος των άλλων πάντα μοιάζει πιο οξύς

Ο δικός μου είναι εντελώς ελλιπής 

ΓΕΛ Χαλκηδόνας 

Μια σταγόνα ζωή

Μια σταγόνα αίμα, τόσο μικρή,
κι όμως κρατά μια ελπίδα μεγάλη.
Απ’ την καρδιά σου φεύγει σιωπηλά
και γίνεται φως σε σώμα που παλεύει.

Δεν είναι πόνος, είναι προσφορά,
ένα “είμαι εδώ” χωρίς λόγια πολλά.
Χέρια που ενώνονται χωρίς να γνωριστούν,
ψυχές που συναντιούνται για να σωθούν.

Αίμα που ταξιδεύει, ζωή που συνεχίζει,
ένα αύριο που ξανά αρχίζει.
Γιατί όταν δίνεις, δεν χάνεις ποτέ·
γίνεσαι άνθρωπος… λίγο πιο δυνατά.

Δούνα Πασχαλίνα – Κολοκοτρώνη Αρετή – Κεχαγιά Αναστασία

ΓΕΛ Χαλκηδόνας 

Δώρο καρδιάς

Δεν είναι απλώς αίμα που κυλά,
είναι αγάπη σε κόκκινο χρώμα.
Μια πράξη απλή, μα τόσο βαθιά,
που δίνει στον χρόνο ακόμα ένα βήμα.

Χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς φωνή,
δίνεις ζωή σε μια άγνωστη ψυχή.
Και κάπου εκεί, σε μια στιγμή μικρή,
ο κόσμος γίνεται λίγο πιο ανθρώπινος. 

Δούνα Πασχαλίνα – Κολοκοτρώνη Αρετή – Κεχαγιά Αναστασία

2ο ΓΕΛ Εχεδώρου

Δώρο Ζωής

Στέκεσαι σιωπηλά, φυσάς απαλά

κι οι σταγόνες πετούν σαν όνειρα μικρά.

Δεν είναι αίμα, δεν είναι πληγή,

είναι δώρο ζωής που ζητά να δοθεί.

Κόκκινες σταγόνες γίνονται φτερά,

ταξιδεύουν εκεί που υπάρχει ανάγκη βαθιά.

Από χέρι σε χέρι, από καρδιά σε καρδιά,

μια πράξη απλή γεννά ελπίδα ξανά.

Στα δεκαεπτά μαθαίνεις να νοιάζεσαι αλλιώς,

να φυσάς στον κόσμο λίγο φως.

Και χωρίς θόρυβο, χωρίς φόβο,

χαρίζεις ζωή – το πιο ακριβό δώρο.

2ο ΓΕΛ Κορδελιού

Τι ομάδα είσαι;

Άλλοι διψούν για αίμα
Και θα βρουν τρόπο να το «κλέψουν» απ’ τον καθένα
Άλλοι αναζητούν αίμα
Και το ζητούν προσωπικά από σένα

Αρκούν δέκα λεπτά για να γίνεις το δέντρο της ζωής,
ώστε να μην κοπεί το νήμα της.

Ψάχνουμε εθελοντή
κάποιον που να το ποθεί
Ψάχνουμε για δωρητή
Κάποιον που να μοιραστεί

Αποστολίδου Χρύσα

2ο ΓΕΛ Κορδελιού

“Μου κόπηκε το αίμα”

Μου κόπηκε το αίμα,
για μια στιγμή μικρή,
νομίζω πως ο φόβος
μου έκλεψε την πνοή.

Μα είδα πως στα χέρια
που δίνουνε ζωή,
η αιμοδοσία φέρνει
ελπίδα στην ψυχή.

Κι έτσι το αίμα γίνεται
μια πράξη δυνατή,
που δίνει φως και δύναμη
σε όποιον το χρειαστεί.

Κάθε σταγόνα αίμα
που δίνεις με χαρά,
γίνεται φως κι ελπίδα
στην καρδιά που πονά.

Μπαιρακταρίδου – Ηλιάδου